Monday, January 22, 2018

Hands and Hearts in Street Art (II): Carballo

O século XXI trouxo consigo unha liberación dos medios artísticos no medio urbano, traspasando os límites do papel, o cartón e o lenzo e usando como marcos o asfalto, as beirarrúas, paredes e entradas de metro. A arte urbana xa é parte das nosas vidas e medra en popularidade e visibilidade como personificación do movemento, a liberdade e a espontaneidade. 

O mesmo espírito subversivo, ethos radical e linguaxe elaborada das hip-hop crews de New York e Philadelphia subxace nas obras que ocupan os espazos públicos en Carballo. Xa vos falaramos dalgunhas delas nesta anterior entrada, pero o número de traballos dos grafiteiros vai medrando, enchendo a vila de escenas vibrantes que iluminan o gris do cemento omnipresente, interactuando coa paisaxe urbana e coas nosas pupilas. Aquí vos deixamos unha actualización, aínda que é mellor que vaiades para aprecialos en persoa.




















Sunday, January 21, 2018

Words in Poems: Adão Cruz (VI)


As palavras estão gastas

As palavras estão gastas estão gastas as palavras

Mesmo gastas as palavras são olhos de distância e água as
palavras são sopros de horizonte as palavras são bonitas são
bonitas as palabras ditas e não ditas

São boas as palavras por dentro e por fora mesmo as
palabras más

São precisas as palavras para falara com a paisagem se não
somos capazes da poesia de Grieg numa Canção de Solveig
ou da melodia de Smetana nas ondulações do Moldava

Mesmo gastas as palavras ainda têm dedos olhos e
lábios

Eu ainda acredito nas palavras gastas puídas sem cor

São elas que dão a tangência da música e acendem as noites
com olhos de fora

Não matem as palavras gastas e velhas assim sem mais
nem menos não deitem fora as palavras velhas e gastas até
que me ofereçam no dia em que ficar mudo uma caixa de
palavras novas    

Saturday, January 20, 2018

Words in Poems: O Leo



Hai cu

Para o Raúl, o Pándigo, o Pifo

Escribo desta forma
porque son un ghicho

porco en palabras

En Hai cu (2007)

Friday, January 19, 2018

The Heart in Poems: Jackie Kay



Small


It’s always the small that
gets you, a wee act
of kindness, the tiniest detail,
a stranger’s caress,
your heart, the way you react
when faced with the trials.

The gift of a bluebell, an embrace,
Oh – the yellow gorse,
the small brown foals,
the crows lined up
from the train window.
Beauty, inches close to sorrow.


 In Bantam (2017)

Thursday, January 18, 2018

Letters in Poems: Fran Alonso (IV)



Ignoro a que dimensión
puideron liscar hoxe
as pombas da terraza.
Por primeira vez o camareiro
tróuxome o café sen preguntar,
dando por suposto que o desexo.
Todo se asemella demasiado xa
a unha rutina.
Non hai case ninguén aquí.
Só tres mulleres maduras
que comparten unha mesa.
Unha delas - co pelo louro tinguido- 
degusta unha cervexa e asegura
que pola noite apenas cea para non
engordar. Outra fuma 
con pose cinematográfica
e exhibe con impericia
unha pamela decrépita
diante dun zume de laranxa.
A terceira, máis discreta, mostra 
un rostro con lentes de lenta lentura, 
leva pelo curto e sorbe un café.
Aseméllase a unha mestra que tiven
cando neno.
Unha fileira de ácaros pasea
indiferente sobre a mesa,
bañándose 
en diminutas partículas
de po.
O ceo énchese de píllaras
que debuxan no aire nubes de desexo
inalcanzables.
Hoxe o azul do mar móstrase
lascivo e insinúa
con timidez o seu candor.
Eu observo de esguello as tres
mulleres e - de súpeto- unha delas
mírame con teimosía.
É a que fala - a do pelo louro-
quen espeta en min a súa ollada.
Deduce que estou ocupado,
atento ás miñas propias cousas,
porque garabateo nun caderno,
asegurándose de que non 
lle presto ningunha atención.
Naturalmente non sospeita
que estou a escribir un poema
sobre elas.
Chega unha moza que está a piques
de sentar pero érguese axiña ao ver
pasar a muller que reparte as cartas.
Vai onda ela e pregúntalle algo.
Regresa cuspindo vermes azuis,
limpa o asento cun pano de papel
e senta á espera de que chegue 
o camareiro. Se cadra, non
recibiu a carta que agardaba.
Debe ser triste estar á espera,
como os que perseveran na parada
do autobús, vendo como pasan
as motos nerviosas
sacándolles a lingua.
Atravesa a terraza un home 
que suxeita
unha guitarra enfundada
pero leva escasa pinta de músico.
A música é un animal que vive
dentro de nós e o rostro dese home
semella deshabitado.
Detrás del, outra muller, de trinta
e pico anos, avanza cargada con
obesidade mórbida e a compra
do supermercado.
As súas cadeiras de rinoceronte
articúlanse torpemente, como
os autobuses en días de moito tráfico.
Xa non escoito o que din as tres mulleres
maduras que comparten mesa.
No que a min respecta, a do pelo
louro pode respirar tranquila;
eu só pensei nese día, probablemente
moi próximo, en que as derradeiras
melodías desaparezan tamén 
desta terraza.
E eu con elas.

En Terraza (2017)

Wednesday, January 17, 2018

Epitaphs (XVII): Posthumous Letters in Paris (II) Montmartre







Montmartre é un dos camposantos situados nos catro puntos cardinais de París a comezos do século XIX. Abriuse no que era unha canteira de cal localizada ao pé de Butte Montmartre e recibiu varios nomes antes do actual: Cimetière des Grandes Carrières, Cimetière de la Barrière Blanche e Cimetière du Nord. O feito de estar nunha canteira explica que haxa unha estrada que o atravesa, un viaduto que o cobre (Pont Caulaincourt) e tamén que o cemiterio estea situado por debaixo do nivel da rúa, nunha especie de fosa enorme que non é fácil de atopar. A propia entrada non é intuitiva, hai que acceder baixando as escaleiras ás que se chega desde 20 avenue Rachel (preto de Boulevard Clichy). Unha vez dentro, a xustaposición de elementos antigos e modernos é intrigante: a ponte urbana moderna e os edificios do fondo contrastan fortemente coas tumbas cubertas de musgo.

O cemiterio de Montmartre abriu no 1825, pero xa se usaba como fosa comunal cando era unha canteira, durante a Revolución Francesa. Hoxe en día abrangue unha extensión de máis de 11 hectáreas e contén unhas 20.000 tumbas, constituíndo a terceira necrópole en tamaño despois de Le Père Lachaise (do que vos falei aquí) e do Montparnasse.

Atoparedes monumentos funerarios extraordinarios e grandiosos, outros extravagantes, e outras tumbas modestas. Tamén tedes personaxes notorios enterrados aquí: Dalida, Edgar Degas, Alexandre Dumas, Francois Truffaut, Léon Foucault, Edmond de Goncourt e Adolphe Sax entre outros.

Entraredes no cemiterio aínda conmocionados polo preludio da visión de Marcel Aymé atrapado no muro e inmortalizado polo actor e escultor Jean Marais (1989). 


Igual tirando fortemente da súa man o poderiamos arrincar do seu cárcere de pedra. 

Igual chegaredes ao camposanto despois de visitar a casa de Dalida na rue d'Orchampt, o refuxio desde onde a diva vía todo París. Igual lle adicaredes unha pequena homenaxe cantaruxando para vós Paroles... paroles...Parle plus bas, ou Gigi L'amoroso.

Tumba de Dalida
Case na entrada iredes bater ca muller de vida triste, cos ollos pechados a un sol que non amornece o seu corpo de pedra. A muller que deita aos seus pés o corazón de flores brancas, irradia a súa propia luz, a luz dese sol de Exipto que a viu nacer un día coma hoxe (1933). 

O 3 de maio de 1987, tras unha carreira de éxitos e unha vida persoal fatídica (tres das súas parellas e un bo amigo se suicidaron) ela mesma se suicidou, deixando unha nota que lía: "La vie m'est insupportable... Pardonnez-moi".

Seguiredes o pavimento empedrado que vos levará de tumba en tumba. Colofóns gravados no calendario das faltas. Recordatorios pétreos do aniversario nimio da ausencia.

Tumba de Jean-Baptiste Greuze, pintor
Tumba de David Iffla, "Osiris", cuxa biografía merece unha lectura
Sabiades que desde 1978 L'Ecole du Chat protexe os gatos errantes do cemiterio de Montmartre?
Tumba do pintor Victor Brauner, coa dobre face do ceo e da terra
Tumba da bailarina Ludmila Tchérina






Unha chorona mostra o camiño que leva á tumba de Meilhac

Tumba de Jean Bauchet



E por último, neste pequeno vídeo podedes ver a excentricidade do camposanto de Montmartre. Trátase da tumba do endocrino e psicoanalista Guy Pitchal, máis coñecido polos clientes que tivo que pola súa propia fama. A mesma Dalida acudiu a el nun periodo tráxico da súa vida. A estatua funeraria, como nos indicou o xardineiro, é un trompe l'oeil. Guy séguenos coa mirada e con ese sorriso un tanto desacougante que parece dicirnos: "Il est temps que vous partiez".

Para saber máis:
  • Bitácora Montmartre-Secret, que ten un apartado dedicado exclusivamente ao cemiterio con máis de 70 entradas moi detalladas.

Tuesday, January 16, 2018

The Heart in Poems: Laurie Anderson





Cuando vemos una radiografía de la cabeza de un chico, se ven los dientes definitivos por arriba de los de leche. Y estos dientes están listos para bajar cuando se caigan los primeros. 

¿No sería fantástico tener un segundo cerebro o un corazón de reserva y cuando el primero se rompe ocupe su lugar?